საქართველოს ღვინის სექტორს 8,000 წლის ისტორია აქვს და ქვეყნის ტერიტორიაზე 500-ზე მეტი უნიკალური ყურძნის ჯიში იზრდება. ამჟამად კომერციულად გამოიყენება 40 ადგილობრივი ჯიში, რომელთაგან ყველაზე პოპულარულია საფერავი (წითელი) და რქაწითელი (თეთრი), რომლებიც ქმნიან ქვეყნის ყველაზე ცნობილ და მოთხოვნად ღვინოებს, როგორიცაა Kindzmarauli, Mukuzani და Tsinandali. ბოლო პერიოდში ქართული ღვინო ძირითადად რუსულენოვან ბაზრებზე ფოკუსირებული იყო, რამაც გამოიწვია ნახევრად ტკბილი ღვინოების დომინირება, რომლებიც საქართველოში ნაკლებად მოხმარებადია და 2013 წელს ქართული ღვინის ექსპორტის დაახლოებით ნახევარს შეადგენდნენ.
საქართველოს შეუძლია წელიწადში 500 მლნ ლიტრამდე ღვინის წარმოება, რაც ათჯერ აღემატება მიმდინარე მოცულობას. ეს შესაძლებელი იქნებოდა, თუ ყველა ისტორიულად გამოყენებული ვენახის ფართი ხელახლა გაშენდებოდა და ყურძნის მოსავალი გაიზრდებოდა 5.5 ტონამდე ჰექტარზე (როგორც 2007 წელს). ბოლო 30 წლის განმავლობაში საქართველოს ვენახების საერთო ფართობი თითქმის ნახევარ–90,000 ჰექტარიდან 50,000 ჰექტარამდე შემცირდა, ხოლო წარმოება 125 მლნ ლიტრიდან 50 მლნ ლიტრამდე დაეცა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, როდესაც სახელმწიფოს სუბსიდიები შეწყდა, მოთხოვნა დაეცა, ინფრასტრუქტურა დაზიანდა და ფერმერებმა ყურძნის გაშენება მიატოვეს. ამჟამინდელი ყურძნის მოსავალი დაბალია – 3 ტონა ჰექტარზე, რაც გლობალური საშუალო მაჩვენებლის დაახლოებით მესამედია. ტექნოლოგიურად შეზღუდული წარმოების მეთოდები, დაბალი მოსავალი და ფასისა და ხარისხის არასაჭირო სტაბილურობა ხელს უშლიდა ქვეყნის ღვინის წარმოების პოტენციალის სრულ გამოყენებას.
ნაბიჯ-ნახევრად ტკბილი წითელი ღვინოები (Kindzmarauli, Khvanchkara) და უნიკალური მშრალი თეთრი ღვინოები, რომლებიც მზადდება ძველ ქვევრში, დიდ კომერციულ პოტენციალს ატარებენ. ნახევრად ტკბილ წითელ ღვინოებს 2013 წელს ექსპორტის 60% შეადგენდა. ისინი განსაკუთრებით პოპულარულები არიან რუსულენოვან ქვეყნებში, საბჭოთა პერიოდისგან დამკვიდრებული ბაზრის გამო. 2013 წლის დეკემბერში, ტრადიციული ქართული ქვევრის მეთოდი იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაში შევიდა. ქვევრის ღვინო, მზადებული კახური ან იმერეთის ძველი წესებით, შეიცავს უფრო მეტ ტანინს და ითვლება ბუნებრივ ანტიოქსიდანტად.
რუსეთის ემბარგოს შემდეგ 2006 წელს, ქართული ღვინის ინდუსტრია შეუდგა უფრო კონკურენტულ და არა ტრადიციულ ბაზრებზე შესვლას. შედეგად, ღვინის ხარისხი, იმიჯი, ინფრასტრუქტურა და რეგულაციები მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა. 2005-2013 წლებში ღვინის ექსპორტი უკრაინაში, ლატვიაში, პოლონეთში და ჩინეთში 19%, 19%, 30% და 49%-იანი საშუალო წლიური ზრდის მაჩვენებლით გაიზარდა. ეს ოთხი ქვეყანა 2013 წელს ექსპორტის 32%-ს შეადგენდა, რაც ზრდის პოტენციალს იძლევა. რუსეთის ბაზრის ხელახლა გახსნა 2013 წელს მნიშვნელოვანი სარგებელი იყო: ექსპორტი რუსეთში მიაღწია 23 მლნ ბოთლს (17 მლნ ლიტრი), რაც ექსპორტის 49%-ია.
სივრცობრივ ბაზარზე ბოთლური ღვინო ასევე ზრდის მნიშვნელოვან პოტენციალს – 2013 წელს მოხმარება 22 მლნ აშშ დოლარიდან 46 მლნ აშშ დოლარამდე გაიზარდა. ზრდის ფაქტორებია მომხმარებელთა მოსახვედრი არჩევის გადაცემა ბოთლებზე ჯუგების ნაცვლად და საერთაშორისო ვიზიტორების ზრდა (5.4 მლნ 2013 წელს, 1.5 მლნ 2009 წელს). ტურისტები საქართველოში ძირითადად სვამენ ბოთლურ ღვინოს რესტორნებში და ასევე იყიდიან სახლში დასატანად. ღვინის ტურიზმს შეუძლია გახდეს წელიწადგრძელ აქტივობად, რაც დამატებით შემოსავალს შეუქმნის ღვინის კომპანიებს. ჩვენი კონსერვატიული პროგნოზით, 2019 წლისთვის საქართველოში ყოველწლიურად 270,000 ღვინისა და საკვების ტურისტი ჩამოვა, რაც მიმდინარე 110,000–ისგან მეტია. 2014 წლის მარტში, თბილისში პირველად ჩატარდა საერთაშორისო ღვინის ტურიზმის კონფერენცია, რომელშიც მონაწილეობდა 250-ზე მეტი ინდუსტრიის წარმომადგენელი 25-ზე მეტი ქვეყნიდან. ქართული ღვინო საერთაშორისო აღიარებას იწყებს.
ღვინის სექტორი კვლავაც ხდება მიზიდული ნაწილი საქართველოს ეკონომიკისა, ექსპორტის ღირებულება 2013 წელს დუბლირება მოახდინა 141 მლნ აშშ დოლარამდე. ღვინო შეადგენს საქართველოს ექსპორტის 5%-ს და კიდევ ზრდის რეალურ პოტენციალს აქვს. მოთხოვნის მხარეს ზრდას უწყობს ხელს ტურიზმის ზრდა და ადგილობრივი მომხმარებლის ჩვევების ცვლილება. ექსპორტი დარჩება ძლიერი რუსეთის ბაზრის გახსნის შემდეგ და სხვა ბაზრების (უკრაინა, ჩინეთი, ბალტიის ქვეყნები) ძლიერი მოთხოვნის ფონზე. მიწოდების მხარეს, მოცულობის გაზრდის დიდი შესაძლებლობა არსებობს – ვენახების ხელახლა გაშენება და მოსავლის გაუმჯობესება თანამედროვე სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკის გამოყენებით.
